Çeviri: Puck:Robin puck198@hotmail.com
Yaşıyor olmak, artık hatırlanmayan bir başlangıç...
...ve hiç bilmediğimiz bir son arasında tarih dokumaktır.
Tüm tarihlerin bir başlangıcı vardır.
Benimkinin başlangıcı bilinmeyende bitiyor.
Ben de, hepimiz gibi, doğumuma ait hafızamı yitirdim.
Annemin beni dünyaya getirdiği an doğdum.
Veya annemle babamın aşk yaptıkları gece.
Ya o andan öncesi?
Beni oluşturmak üzere birleştikleri o gün, daha önce neredeydi?
Beni oluşturacak olan...
...milyar kere milyar atomdan oluşan o galaksi...
...nereden çıktı?
Ben olmadan önce, hangi bitkilere...
...hangi taşa, hangi hayvana, hangi yüze göç edip durmuştu?
Hatta hayatın ortaya çıkmasından da önce,...
...hatta dünyanın bir toz bulutundan oluşmasından da önce...
...neredeydiler?
Bu bulmacanın parçaları neredeydi?
Yoksa evren birdenbire boşluk olma durumunu yitirirken,..
...kökenimizin ta en başında...
...beni var edecek o günden bir şeyler mi taşıyordu?
Benim tarihim, evrenin tarihiyle içiçe geçmiş durumda.
Başlangıçların en başında, kaynakların en ucunda...
...hiçbir şey yoktu.
"O zamanda" diyemiyorum, çünkü zaman yoktu.
"O yerde" diyemiyorum, çünkü yer diye bir şey yoktu.
Sadece hiçlik vardı orada.
Karanlık vardı, aysız bir geceden daha kara.
Bir mezardan daha loş.
Çölün ortasından daha boş.
Aniden...
...o boşluk, çok küçük bir enerji ve madde tohumuna hayat verir.
İşte bu, zaman ve uzayın doğuşudur.
Yeni doğan evren, genişler tam hızla.
Devasa bir balkabağı gibi şişer.
Önce, evrenin hamuru pürüzsüz ve tekdüzedir.
Ardından ilk kümeleşmeler ortaya çıkar.
Galaksilere dönüşecek olan basit gaz bulutları.
Bu galaksilerde yıldızlar doğar.
Dünyamızı oluşturan atomları yaratan...
...çok kızgın kaynayan kazanlardır bunlar.
Bu çok küçük madde tanecikleri rüzgarda uçuşan toz gibi yayılır...
..ve uzayı tohumlar.
Bunlar bulutları,...
...dağları,...
...kelebekleri, kaplanları...
...çiçekleri ve bizleri oluşturacak olan atomlardır.
Sayabileceğimiz daha pek çok şeyi oluşturan atomlar.
Evrenin bir köşesinde...
...boşluğun karanlığında, süte benzer bir bulutta büyük bir galaksi,...
...Samanyolu oluşur.
100 milyar yıldızı barındıran bereketli bir fidanlık.
Bu galaksinin uzak bir köşesinde...
...Dünya gezegeni ortaya çıkar.
Yeni bir yıldızın artıklarından doğar.
O yıldız Güneş'tir.
Genç Dünya, fırından yeni çıkmış bir tabak gibi yanar.
İlk başta Dünya, dünya değildir.
Yalnızca ateştir.
Bir ateş gezegenidir.
Ardından, kaynaşan kayalar soğur...
...ve gökyüzünün buharı tufan gibi dünyaya dökülür.
Böylece denizler oluşur.
Yağmur binlerce yıl yağar.
Ateş gezegeni, su gezegenine dönüşür.
Ama okyanusları dolduran o tufanın suyu...
...ve halen tütmekte olan dünyada ırmakların akmasına yol açan o sıvı,...
...diğerlerinden farklı bir cisimdir.
Tüm yapıların birbirlerine karışmasını sağlayabilen bir yapıdır.
Tüm harmanlara izin veren evrensel bir tutkaldır bu.
Her türlü bileşimi destekler, her türlü karışıma izin verir.
Bu iksirin sayesinde...
...madde dünyada maceracı bir yol izler.
Güneş tarafından ısıtılan bu küçük potalarda...
...bir tür kaynar çorba...
...kökenimizin özütünü oluşturur.
Zamanın yok edici gücüne karşı koymak için...
...madde yeni bir varoluş düzeyine geçmeye çalışır.
Kendi içine kapanık çok küçük kabarcıklardır bunlar.
Kum tanesinden daha küçük kapalı dünyalardır bunlar.
'İç' ve 'dış' kavramlarını icat eden...
...çok küçük kabarcıklar.
Bunlar yaşamın ilk tomurcuklarıdır.
Eğer suya bir damla süt damlatırsanız...
...kısa bir an, canlı gibi görünen düzenli yapıların oluştuğunu görürsünüz.
Ama bu yaşam değildir.
Yapı, kademeli olarak dağılır...
...ve kaos, yani doğal karmaşa tarafından yutulur.
Duman bile, doğdukları kadar hızlı yok olan...
...yapılar oluşturmayı bilir.
Yaşam, devam edebilen bir yapıdır.
Zamana karşı savaşan bir yapı.
Düzeni olan herşeyi kaosa itmeye çalışan...
...evrensel yasaya rağmen...
...devam edebilen bir yapı.
Daha da ilginci, oluştuğu madde ardı arkası kesilmeden yenilenirken,...
...hala acemilik çeken, kendine benzer kalan bir yapı.
Ağzım, dilim, sizinle konuşan dudaklarım...
...yaşamaya başladığımdan beri sürekli hücrelerini yeniledi.
Günün her saati vücudumda bu hücrelerden milyarlarcası öldü...
...ve yerine yenisi kondu.
Bununla birlikte, ben "ben" olmaya devam ediyorum.
Tıpkı yatağından yeni sular akan nehrin...
...hala aynı nehir olması gibi.
Bizler madde yığınları değiliz.
Bizler maddenin suladığı yapılarız.
Yaşayan nehirleriz.
Zamanın enginliğinde kendi yataklarını oluşturan nehirleriz.
Kendi hareketini tekrar tekrar sürdüren bir girdaptır yaşam.
Kendisi için gerekenlere sahip bir deryadır yaşam.
Üç milyar yıl boyunca tatmin ediciydi bu düzen.
Ama bir koyuna, otlağın dışındaki otlar çok daha yeşil görünür.
Sınırların ötesinde...
...el değmemiş diyarlar su yüzüne çıkmış, bekliyordu.
Balıklar kendilerini bu dünyevi cennete çarçabuk uyarladılar.
Böylelikle ayakları olan hayvanlar doğdu.
Ardından Dünya, canlılarla kaplandı.
Milyonlarca diş, pençe ve tırnak anakara topraklarını istila etti.
Suyun içinde, sizi saran sıvıda kıvrakça raksedersiniz; su sürükler sizi.
Anakaraya yapılacak bir atılım, gezegeni değiştirmek demektir.
Raks sona erer, artık yürümek gereklidir.
Yerçekimi acımasızdır.
Vücut ağırlaşır, ağırlaşır...
Kemikli yapıya sahip olan bacaktır, canlı bir sütun gibi vücudu ayakta tutan.
Dünya, gizemler ve tehlikelerle dolu büyük bir labirenttir.
Bu enginlikte kaybolmuş her canlı, etrafında görünmez bir sınır oluşturur.
Canlı, kıyısını köşesini iyi bildiği...
...bu sihirli çemberin sınırları içinde kendini güvende hisseder.
Eğer bir yabancı sınırları aşarsa kavga zamanı gelir çatar.
Canlılar kıtalara yayıldıkça,...
...yaşam ocakta kaynayan süt gibi taşmaya başladıkça...
...gitgide daha kırılgan olur.
Bir artı bir, üç eder.
Yaşamın tuhaf, kendine has bir hesaplama yöntemi vardır.
Kalabalıkları da oluşturabilir, izdiham da yaratabilir.
Ama üç olmadan önce, bir canlı bir olmak için birleşmelidir.
Tıpkı zıt kutuplar gibi,...
...küçük verimsiz adacıklar birbirini çeker ve birbirlerine dayanır.
Böylece aşk doğar.
Hepimiz aşk sayesinde dünyaya geldik.
Hepimiz hayat oyununun o kuralı sayesinde doğduk:
Üçüncüyü oluşturmak için iki canlının birleşmesi gerekir.
Her canlı bir diğerini oluşturmak için gerekenin...
...yalnızca yarısına sahiptir.
Diğer yarıma yanaşacak sıradan biri illaki bulunur.
Onu baştan çıkarmak üzere.
Baştan çıkarma, uzaktan da etki eden bir güçtür.
Kütlelerin birbirlerini çekmesi gibi...
Güçlü bir çağrıdır.
Güçlü ve ısrarlı.
Gel güzelim, gel, bir eşin var mı?
Güzelliğin sabırsızlıkla uyum içinde olduğu asla görülmez.
Aşkın açtığı yol, her zaman en kısa olanıdır.
Aşıklar birbirlerini bulunca karşılaşmalarını dansederek kutlarlar.
Aşıklar birbirlerini kabul edince sıkıca sarılırlar.
Ateşin dumana karışması gibi.
Aşıkların balosunda, kavalye sayısı fazla ise...
...kavga pek uzak değildir.
Aşıklar birleştiğinde ise...
Beni yoktan var eden aşk idi anlayacağınız.
İki hayatım oldu desem yanlış olmaz.
Birincisi, annemin karnında yaşadığımdır.
İkincisi ise, bu dünyada yaşadığım.
Ana karnına düştüğüm andan doğuncaya kadar geçen zamanda...
...Oluşum (Genesis) tarihinin kısa bir örneğini yaşadım.
Başlangıçta, suda yaşayan bir canlıydım.
Dünyanın başlangıcındaki ilkel okyanusun yerinde rahimiçi sıvı vardı.
Bir fasulye tanesi kadar bile büyük olmadığım o dönemde...
...hayvanlarla şaşırtıcı bir benzerliğim vardı.
Vücutlarımızın yavaş yavaş şekillendiği o dönemde...
..diğer canlılara ikiz gibi benzeriz.
Çünkü hepimiz aynı pınardan kaynayan su damlaları gibiyiz.
Aynı yaprağın damarları,...
...aynı ağacın dalları gibiyiz.
Aynı kabilenin üyeleriyiz.
Yaşayanların oluşturduğu o büyük kabilenin üyeleriyiz.
Yani, daha anamın karnında iken...
...kısmen balık, kısmen kurbağaydım.
Boynumda solungaçlar,...
...böğrümde yüzgeçlerle.
Yumuşak ve şişkin akvaryumumda iki su arasında yüzüyordum.
Her canlı hücre hücre kurulur.
Sokakları ve mahalleleriyle, tıpkı büyük bir kent gibidir.
Kalbin yaşantısı, gürültülü sayılabilir.
Damarlar, dünya üzerindeki ırmaklara benzer işlevler üstlenir.
Nasıl ırmaklar denize kavuşmak isterlerse, madde de kaosa ulaşmak ister.
Biz canlılar, zamanın akıntılarına karşı durmaya çalışan kayıklar gibiyiz.
Zamanla köşe kapmaca oynarız.
Ama Zaman, sadece bir yol bilir: Sadece yokuş aşağı giden yolu.
Sadece bozulmaya giden yolu.
Varlığımızı başka canlıları yok ederek koruduk.
Varlığımız daima tahrip etmenin sonucunda mümkün olmuştur.
Çünkü hayat yamyamdır, yaşam yaşamı yer.
Başlayan her şey bitmelidir.
Yoksa zaman ne işe yarardı ki?
Kim görmüştür bir nehrin kaynağına geri aktığını?
Veya bir tavuğun yumurtasına geri döndüğünü?
Yalayıp yutan ateş sonunda iştahını kaybeder ve kendi kendini söndürür.
Dimdik bir dağ diz çöküp göçer ve ova gibi yayılır kalır.
Yaşama gelince...
Yaşam ise, tam tersine, zamanın kurallarına uyar.
Oluşur, gelişir ve herşeyin daha büyük bir düzensizliğe koştuğu bir dünyada...
...serpilip güzelleşir.
Cansız varlıkların dinginliğinden ve sükunetinden kaçınır.
İpte dengede duran...
...bir cambaz gibi ilerler.
Vadesini sürekli öteler.
Ama zamanın elinden sonsuza kadar kaçamayız.
Bu yasak.
Bir gün vücudum savaşı bırakacak...
...ve geri verecek dünyaya ödünç aldığı maddeyi.
Milyarlarca atomdan oluşan yaşadığım bu galaksi...
...yıldızlar gibi ölecek, sahip olduğu maddeyle uzayı dölleyecek.
İçimde raksedegelmiş tüm atomlar, dans edecek başka yerlerde.
Üç küçük tur, sonra ne var? Ardından yitip gidecek günü gelince.
Oluşturacak kelebeğin kanatlarını,...
...bir ağacın kabuğunu,...
...gökyüzünün bulutunu,...
...hatta bir pirenin kılını.
Oraya bırakacağım şarkımı ve başkaları kendince çalacaklar şarkılarını...